Van 2018 naar 2019

Voor mijn gevoel is het nog niet zo lang geleden dat de kerstboom in Nederland stond te glimmen. De verhuisdozen stonden toen al te wachten. Die zou ik na de feestdagen gaan vullen. En kijk nu….als in een lichtflits is het jaar omgevlogen! De kerstboom staat inmiddels hier in de woonkamer te stralen en de verhuisdozen zijn door Jan nog één keer gebruikt op weg naar een kleiner appartement in Leiden. We hebben 3 gites gerestaureerd en opnieuw gemeubileerd, nieuwe vrienden gemaakt (waaronder Google Translate), up’s en veel down’s overleefd en elkaar vreselijk gemist. December is toch al zo’n tranentrekkende maand. Radio, TV en Social Media werken daar uiteraard heel erg aan mee. Ik, als emotie mens, ontkom er niet aan en ben, op dit moment, groot gebruiker tissues! Lees meer:

Van Handjes in de zij naar Handjes op het toetsenbord

Tijdens mijn laatste rit Bergerac en weer terug naar huis, kwam ik inderdaad veel “gilet jaunes” tegen. In tegenstelling tot wat men op TV en in de pers voorbij ziet komen zijn het hier redelijk verkeersvriendelijke acties. Het helpt wel als je, om solidariteit te betuigen, een geel veiligheidsvestje op je dashboard neerlegt. Dan krijg je een glimlach, een snoepje en zwaaien ze naar je als je langzaam door rijdt. Ze moesten eens weten hoe het in werkelijkheid gesteld is met mijn solidariteit met betrekking tot deze acties. Na een heel druk klusweekend en 4 uur auto rijden is er maar één ding waar ik heel erg solidair mee ben en dat is mijn bed. Mijn lief is 9 jaar ouder, maar had hier met jeugdige energie de hele boel weer op stelten gezet met zijn weekend-klusplanning!Lees meer:

Van T-shirt naar Wollen muts

De palletkachel in de keuken, waar ik mijn vorige blog mee eindigde, kon uiteindelijk niet geïnstalleerd worden. Er was zeven meter pijp besteld, maar er was maar drie meter geleverd. Er waren zeker alternatieven, maar als we het doen, doen we het in één keer goed. De herkansing is dit weekend gepland. Ik bedacht mezelf daarna wel dat het wellicht slim was om de flexibele pijp voor de woonkamer vast te bestellen. Als het dan weer mis zou gaan, hadden we tijd van corrigeren. Een aantal dagen na die bestelling was ik in de buurt van de Brico. Dus ging ik poolshoogte nemen hoe het er voor stond. Chef kachels had een vrije dag. Op naar de caissière. Die vervolgens letterlijk mijn bonnen- en bestellingen mapje uit mijn handen griste en mij ging vertellen dat ik die kachelpijp toch echt al had opgehaald. Lees meer:

Van Hout naar Granulés

De Franse gasten heb ik inmiddels uitgezwaaid. Ze hebben het ontzettend naar hun zin gehad en veel mooie uitstapjes gemaakt. De twee oudste kinderen bleven vaak in de gite om te studeren. Ik vond het bijna zielig, maar moeder gaf aan dat ze dat zelf helemaal prima vonden. Vader vertelde dat hij thuis onrustige nachten had, maar hier had geslapen als een baby. De rust, de comfortabele gite en het als gezin samen zijn had ze allemaal goed gedaan. De dag van vertrek was er één met een warme zon, dus bood ik aan dat ze ook later mochten vertrekken. Helaas, dochterlief moest terug naar haar studentenhuis in Nancy en de oudste zoon was intern in het noorden van Parijs. In de gite vond ik in het gastenboek een prachtige handgeschreven recensie! Laptop. Google. Translate. Trots!! Lees meer:

Van Zwarte cross naar Groene cross

Of ik mee ging naar de “zwarte cross”. Nou, geen idee…is dat wat voor mij? Jan zou het geweldig vinden maar die was er dat weekend niet. Is dat niet gewoon een testosteron-dingetje? Hard rijden. Veel gas geven terwijl je nog stil staat. Afgezaagde uitlaatjes. Met een biertje in de hand, met z’n zessen, onder één en dezelfde motorkap staan staren en technische taal uitslaan. Toch? In Nederland is het een evenement met motoren en muziek. Hier in Frankrijk is het bij een boer op het erf met auto’s en veel gezelligheid. Voor de BBQ, de avond voor de cross, moest je jezelf opgeven. Dus als ik wilde moest ik het wel op tijd doorgeven. Ach, waarom niet. Mijn favoriete loodgieter en zijn dochter reden mee in de cross. Dus riep ik dat ik van de partij zou zijn. Lees meer

Van Zes hectare naar een Balkonnetje

Twee weken geleden, op zondag, was het Peugeotje al snel vol geladen. Inclusief mijn lief en mijn BFF Belle. Daar gingen we dan. Terug naar Nederland sinds 7 maanden, tenminste, Belle en ik. Jan en ik wisselden elkaar af met rijden. Wat op zich voor mij erg wennen was, want ik rij al 7 maanden lang weggetjes met files van wel 3 auto’s op een rij! Het was een prettige rit om weer in te komen hoe je om moet gaan met medeweggebruikers die van mening zijn dat jouw rijstijl uit de tachtiger jaren stamt. Daarnaast laten ze je van dichtbij weten, op nadrukkelijke wijze, dat ze vinden dat je een lelijke achterbumper hebt. Aangezien ik zelf verzot ben op mijn achterbumper heb ik alle snelheidsmaniakken laten passeren en arriveerde we, na 9 uur rijden, vrolijk en veilig in Leiden. Lees meer:

Van Huppelende Bambi naar Hertenfilet

De laatste keer dat Jan hier was bracht hij zijn broer en schoonzus mee. Wat een gezellig weekend! Heerlijk gegeten, naar de maandelijkse borrel in het dorp geweest, Brantôme bezocht en in Châlus op een grote Vide Grenier rond geslenterd. Maar bewegen is goed voor de mens, dus hadden we nog een leuk klusje. We hebben met z’n allen het zwembad afgedekt en de pomp binnen gezet. Dat nieuwe zwembad komt er maar die 30.000 liter die nog in het huidige zwembad zit pompen we over. Zou toch van de zotte zijn dat onze Dr. Pool zijn stinkende best heeft gedaan om het water zuiver te krijgen en dat we het vervolgens klakkeloos het bos in laat lopen! Lees meer:

Van Over de weg naar Door de lucht

De zitmaaier liet het weer eens afweten. Overigens noemen ze zo’n ding hier een tondeuse. Nu is het niet zo dat het gras hard groeit, want daar is het te droog en te warm voor. Maar af en toe moet het toch even bijgewerkt worden. Dus de laatste keer dat Jan hier was besloten we het apparaat weg te brengen. In de buurt zit een garage voor “materiel agricole”. Daar gingen we. Ik op de tondeuse en Jan in zijn X5 met knipperlichten achter mij aan. Gezien de gezichten langs de route moet dit werkelijk een lachwekkend gezicht zijn geweest. Een blonde jong belegen dame in korte broek en top op een wiebelende motormaaier met daar achteraan, in schildpaddenvaart, een charmante grijze kerel in een, zeker voor hier, wel erg luxe kar.
Lees meer:

Van Zomers genieten naar Winterse voorbereidingen

Plots stond er een meneer voor de deur. Fransman. Overduidelijk. Grote glimlach, dus open doen kon mijn inziens geen kwaad. En ik ben 2 koppen groter, dus wat kan er gebeuren. “Bonjour…..” en toen volgde er een heleboel wat ik een eigen interpretatie gaf. Dus met de paar woorden en gebaren die ik begreep bedacht ik dat hij houthakker was en wilde weten of er nog wat omgehakt moest worden. Nou, dacht ik, dat is ook handig, hoeft Jan die ladder niet meer op. Maar toen ik vroeg of hij even een rondje in de tuin wilde lopen verdween zijn glimlach. O jee, zo’n oneerbaar voorstel is dat toch ook weer niet? Hij moet toch weten wat hij wel of niet om kan hakken? Met een bibberend handje wees hij naar de houtkachel in de keuken. Ooooo, dat bois…bois de chauffage. Hout voor de kachel dus.
Lees meer:

Van Fête naar Fête

Hele dagen achter een laptop om teksten te schrijven voor een website is niet bevorderlijk voor je gestel. Verder merk ik nu ook dat je van klussen soepel blijft en van stilzitten duidelijk het tegenovergestelde. Verleden week de mijlpaal behaald met onze Declaré L’ouverteur de Gites. Op het moment dat ik naar de Mairie (het stadhuis) ging was ik mijn aantekeningen kwijt. Uiteindelijk toch gevonden en daar stond ik dan. Bonjour…..maar dan gaat het beginnen. Vragen om dat formulier was niet zo moeilijk. Maar dan komt het ‘vragenvuur’. Gelukkig hebben we een ontzettend lieve, geduldige en behulpzame secretaresse op de Mairie. Als ik naar buiten loop ‘breek’ ik even. Een voorbijganger kijkt naar die Nederlandse achter het stuur met tranen in haar ogen. Nee joh, je suis okay, ben een oude emotionele tut aan het worden. Maar ja….hoe zeg je zoiets dan op z’n Frans?
Lees meer:

Van Hollen naar Stilstaan

En toen plots…. werden alle gites gebruikt door vakantie vierende gezinnen. Eén en al gezelligheid om ons heen. Soms was het ook heel rustig als de gasten elders genoten van bijvoorbeeld een markt, een buitenactiviteit of als ze na wat zwemmen in het gras lagen te lezen of van de zon genoten. Ontzettend wennen voor ons. Het was leuk en spannend tegelijk. Wat vinden de gasten van de accommodatie? Zijn de gites naar wens? Liggen de bedden wel lekker? Ik was geneigd om het elke dag weer te toetsen, maar niemand klaagde en iedereen vermaakte zich prima. Wat is de tijd omgevlogen. We zochten nog naar de modus om de dag in te delen. Het voelde gewoon heel erg raar dat we plots geen hamer of kwast meer in ons handen hadden!
Lees meer:

Van Helemaal niets naar Echte gites

En dan is het eindelijk zover! Na 225 liter latex, 7 liter verf, 155 strekkende meter kit, 1 grote emmer plamuur 210 liter geëxpandeerd Purschuim, 6 liter beits, 3 liter trappenlak, 125 kilo tegellijm, 1100 kilo tegels, 300 kilo egaline, 75 kilo beton, 1750 kilo zand/cement, 75 m2 laminaat, 120 kilo structuurverf, 2 rollen behang, 28 gipsplaten, 3 nieuwe trappen, 2500 schroeven, 23 pleisters, 37 flessen wijn, 3 liter tranen van frustratie en 6 liter tranen van geluk en 10 helpende handen op moment suprême mochten wij op zondagmiddag onze eerste gasten ontvangen. Gasten uit het land van Duvel en het land wat eigenlijk het laatste WK hadden moeten winnen, maar dat laatste zeg ik uiteraard heel erg zachtjes nu ik in Frankrijk woon en werk. Gite nummer 3 wordt nu afgerond, daar komen de eerste gasten woensdag aanstaande in logeren.
Lees meer:

Van Goed geregeld naar Wanbetaler

Prachtig mooi weer was het vorige week. De boeren hadden flink wat tijd in te halen, dus ook hier werd in rap tempo gemaaid, gedroogd en gerold. Waarschijnlijk trok ik regelmatig de aandacht van een loonwerker of de boer zelf door bij iedere discipline in het proces als een malle met mijn camera er achteraan te hobbelen. Indrukwekkend allemaal! Het materieel paste maar net door de poort en onder de bomen door. Maar de heren manoeuvreerden alsof ze in een Citroën 2CV over het terrein reden. Tussendoor zette ik de schragen onder de grote boom en verfde ik diverse deuren. Was wel verven in een pols verlammend tempo, want het was zo warm dat de kwast bijna vast droogte aan de te schilderen deur. Mocht u hier dus ooit een kwast aan een slaapkamerdeur vinden….die is van mij.
Lees meer: 

Van Soppende werkschoenen naar Teenslippers

Eindelijk bedachten de weergoden dat er in Frankrijk nog een gemiddelde aan zonuren behaald moest worden! Dus de inhaalslag qua zonnestralen is begonnen. Ook gelijk helemaal naar het uiterste natuurlijk, afgelopen woensdag was het hier in de tuin 35 graden. Wat heerlijk is, maar niet als je deurkozijnen staat te schilderen. Voordat ik aan de slag ga, loop ik altijd even een rondje met onze Belle. We lopen dan via een lang wandelpad langs de velden van Domaine Jeanary. Regelmatig kwam ik terug met druipende kaplaarzen of soppende werkschoenen. Die heb ik de afgelopen dagen opzij gezet en ingeruild voor slippers. Overigens niet tijdens het werk. Zou ik zomaar onderuit kunnen gaan en iets essentieels kunnen breken. Niet ondenkbaar op mijn leeftijd……
Lees meer:

Van BMW X5 naar Hobbelpaard

In de afgelopen week een kleine mijlpaal bereikt. De laatste badkamer is gestript en staat klaar voor restauratie. Wat een klus deze keer! Deze badkamer zit in een gite met een trap aan de buitengevel. Zorgt voor een spectaculair uitzicht vanaf het bijbehorende terrasje, maar is natuurlijk een aanslag op de spieren als er puin afgevoerd moet worden. Verder leek het wel of de vloertegels in het beton waren gegoten. Na drie uur lang onafgebroken met een hakhamer in de weer te zijn geweest had ik eindelijk alles eruit. Met nog natrillende handen stapte ik s’avonds mijn eigen badkamer in waar bij het uitkleden een steengroeve vrijkwam! Zelfs in mijn haar zaten stukjes tegel. Maar trots dat ik was! Met de nadruk op was want de volgende morgen kon ik van de spierpijn mijn sokken niet aankrijgen.
Lees meer:

Van “Buitenlandse bemoeial” naar “Franse Heldin

Het Pinksterweekend zit erop. En wat hebben we een werk verzet. Jan had veel meer willen doen maar dat komt omdat hij denkt dat er 48 uur in één dag zitten en dat hij nog 35 jaar en een beetje is. In één van de gites hadden we op de bovenverdieping alle wanden verwijderd. De nieuwe indeling is gemaakt met metal-stud wanden (metalen profielen en gipsplaten) en er hangen nieuwe witte frisse deuren in. Wat een lief vakantiehuisje is het aan het worden! Kijk, eerlijk is eerlijk, groter kunnen we het niet maken. Maar wel efficiënter en up to date! We hebben er een memorabele Pinksteren van gemaakt; Jan heeft mij geleerd hoe ik een Ikea keukenkastje in elkaar moet zetten. Ik had gelijk de smaak te pakken. Heb er in één ochtend zes in elkaar gezet. Zonder lelijke woorden te zeggen.

Lees meer:

Van Lawaaipapegaaien naar Immense stilte

Voor de meivakantie zijn er klusvrienden gearriveerd inclusief kids. En na ruim 10 weken alleen op het Domaine is dat best een beetje wennen. Dit is een locatie van stilte, vogeltjes, een briesje wind en ruimte. De ruimte wordt nu optimaal benut door een springkussen, speelgoed en een skelter. Zo af en toe moeten de kleine lawaaipapegaaien gescheiden worden omdat ze elkaar gewoon zat zijn. Dus geef ik ze een pittige klus voor wat zakgeld. De grote houtstronken die nog een flinke plek van de tuin in beslag nemen kunnen ze met skelter en achterhangend karretje naar de schuur brengen. Enigszins verbaasd kijk ik een paar uur later naar de grote stronken hout in een geveegde schuur. Dat zakgeld hebben ze dubbel en dwars verdiend. En ze slapen heerlijk van al dat buiten “werken”!
Lees meer:

Van Puin ruimen naar Op- en afbouwen

Tijdens zo’n renovatieklus leer ik toch zaken die ik normaliter nooit geleerd zou hebben. Bijvoorbeeld hoe om te gaan met een betonmolen. In één van de gites liep de vloer wel heel erg scheef. Het verschil van de ene naar de andere kant was 10 centimeter! Ik had wel iets gevoeld met lopen, maar toen ik vervolgens de zandcement laag zag liggen schrok ik wel. Anderhalve dag zijn we bezig geweest met mixen en vervolgens emmertjes naar boven lopen. Mijn rechterarm is nu dan ook langer dan mijn linkerarm. In totaal is er 1600 kilo zandcement mix gedraaid en naar boven gelopen! De overige vloeren op die verdieping hebben we gelijk gekregen met egaline. Anders hadden we extra balken aan moeten brengen om de verdieping te dragen!
Lees meer

Van Secretaresse in de bouw naar Bouwvakker

Jan kwam met Pasen wederom bepakt en bezakt. Een onderdeel van de bepakking waren Paasbroden. Alhoewel, mag geloof ik ook niet meer gezegd worden want op de verpakking staat “feeststol”. Ik ging de naaste buren verblijden met een stol. De buurtjes achter mij waren blij verrast, maakten een praatje en zwaaiden mij uit. Een andere buurvrouw werd door haar thuiskapster net in de watergolf gezet voor de Pasen, maar vond het zo leuk dat zowel Jan als ik stevig beetgepakt werden en half doodgeknuffeld. De buurvrouw op de hoek reageerde ongelovig. Ze dacht dat ik haar iets probeerde te verkopen. Mijn Frans is ook nog niet best. Maar haar man bood uitkomst; “Ai spieke de inklis, wie ken tok”! verkondigde hij trots. Tot onze grote verbazing riep hij tijdens het uitzwaaien; “Dankjoewel e tut siens”. Wij gokken op een horeca- of zeeman verleden.
Lees meer:

Van Verlichte snelweg naar Donkere landweg

Op een woensdagmiddag had ik een afspraak in Piegut om te kijken of ik aan kon sluiten bij de Franse lessen die daar in het wijkgebouw werden gegeven. Tot iemand op de woensdagochtend daarvoor tegen mij zei; “Beneden in het dorp woont een Française die 30 jaar getrouwd is geweest met een Nederlander, ze spreekt dus beide talen. Voorheen gaf ze les…..”. Het telefoonnummer was snel achterhaald want bijna iedereen kent elkaar hier. En anders kennen ze wel iemand die waarschijnlijk de iemand kent die je zoekt! En raadt eens! “Juf ” Monique kwam op de koffie en het klikte. Al een tijd gaf ze geen les meer, maar liep er toevallig over na te denken om het weer op te pakken. Nu komt ze iedere donderdagochtend bij mij aan de keukentafel de Franse taal uitleggen! Je suis heureux……
Lees meer:

Van Pumps naar Rubberen laarzen

In het eerste weekend wemelde het bij ons van de lieve vrienden die kwamen helpen. Zo ook mijn vriendin Sandra. Een Spaanse schone die naast gewoon Nederlands nog 7 andere talen spreekt. Dus ga je ooit in Frankrijk wonen en je wilt even snel bij de plaatselijke supermarkt wat halen, dan neem je Sandra mee. Aangekomen bij de supermarkt leek de deur gebarricadeerd door gasflessen. Zeker nog niet open. Dan maar eerst de bakker. Nadat we het nodige brood hadden ingeslagen vroeg de Spaanse schone aan de bakker of de supermarkt al open was. Naast ons stond een allervriendelijkste man die antwoordde dat we iets meer de straat in moesten lopen. De entree bevond zich in de bocht van het pand. Onder de trap. Dat was het dus. Niet goed gekeken. Merci, hup brood in de tassen en…… dóór!!
Lees meer:

Van centrale verwarming naar houtkachel

Het laden van de vrachtwagen op Valentijnsdag was al een minder romantisch gegeven voor die dag, maar met de snijdende kou die om het appartementencomplex trok was het verre van een warme liefdevolle dag. Gelukkig bleek vriend Cees, die tevens medebestuurder zou zijn voor mijn lief Jan tijdens de lange rit naar Frankrijk, wereldkampioen “verhuiswagen laden”. In een oogblink stond er ruim 40 m3 aan inboedel in de vrachtwagen. Okay, het koffieapparaat stond nog in de hal. Kon er echt niet meer in. Ja, ja…..ik vond het persoonlijk verdacht klinken. Dus mijn vriendinnen Sandra en Miranda, die de rit in mijn Peugeot zouden opleuken, zaten klem tussen tassen, een hondenmand inclusief hond en….het koffieapparaat. Ik moet mijn heen en weer pendelende lief Jan de komende tijd al missen en zonder koffie wordt dat echt een hell of a job!
Lees meer:

Van Pasta naar Patisserie

Het is inmiddels alweer eind januari 2018. Daar waar bij velen de kerstboom plaats heeft
gemaakt voor een mooie groene plant, een nieuw bijzettafeltje of trendy schemerlamp staan
bij ons dozen. Heel. Erg. Veel. Dozen. Het huidige appartement is een omgeving geworden
waar wij Tetris spelen met verhuisdozen en waar ons ruimtelijk inzicht steeds geraffineerder
wordt. Tip; stapel niet te hoog. Je komt echt nog wel situaties tegen waarin blijkt dat je iets
nodig hebt wat je al hebt ingepakt en dat dat hééél waarschijnlijk in de bovenste doos zit.
Tenminste dat dacht ik van mijn lasagnaschaal. Na wat op- en afstapelen van al dat karton
ben ik maar pizza gaan halen.
Lees meer: