Van Geëlektrocuteerde mini Batman naar Mislukte oogst

Het is gewoon bizar wat een prachtig weer het hier, in de Dordogne, nog steeds is! Afgelopen woensdag hebben we, op het domein, een temperatuur van 21 graden in de schaduw gemeten. We gaan trouwens niet meer in de zon zitten, om de doodeenvoudige reden dat we dan de rest van de dag niet meer vooruit te branden zijn! Wel is het heerlijk om klusjes in de schuur te doen. Mijn lief stortte zich de laatste tijd op het ombouwen van tafels. Het wijntafeltje had ik jullie al verteld, met het naaimachine onderstel, en de oude giga grote salontafel is inmiddels omgebouwd tot twee sidetables voor in de woonkamer. Maar onze oude geliefde eethoektafel was met 1.50 meter in het vierkant te groot voor onze Franse eetkamer en stond al een poosje verdrietig in een hoekje in de schuur. Lees meer:

Van Rollen over een Leidse stoep naar Confinement la France

Wat had ik mezelf er op verheugd. Even naar Nederland voor de kids en kleinkids. Nou, dat werd een bliksembezoek. We hadden zo ongeveer net de auto geparkeerd toen Macron ons liet weten dat we weer in lock down gingen. Natuurlijk begrijp ik dat hij het onwijs fijn vindt dat wij één van de leukste boerderijen in de Dordogne restaureren, maar ons er iedere keer in opsluiten vind ik toch wat minder! Dus werd de map aan bewijsstukken (19 pagina’s) bijgewerkt en propten we alles weer terug in de auto. Inclusief wat Nederlandse boodschappen voor vrienden; bruine bonen, fritessaus, rode autodrop, rookworsten en kaas. Deze keer ondernamen we de terugreis met mijn auto, want dan kan ik in ieder geval alleen, met een briefje, naar de Franse supermarkt rijden. En dat waarschijnlijk tot aan de Kerst…… Lees meer:

Van ICT Abracadabra naar Meubelwerkplaats

Bij het publiceren van mijn laatste blog gaf Facebook de melding dat het tabblad Notities zou komen te vervallen. Goed verhaal, lekker kort, mij is niets gevraagd dacht ik. Alles wat er stond zou behouden blijven, maar de gebruikersfuncties worden eind oktober uitgeschakeld. Dus maar eens even contact gezocht met onze ICT goeroe. Die stuurde wat opties, ik maakte een keus en ontving een handleiding voor het maken van een blog op de website. De enige conclusie die ik trok was dat het voor mij abracadabra was maar dat ik het stapsgewijs uit moest voeren om te kijken of het te doen was. Not. Al na een kleine 20 minuten zei ik allerlei hele lelijke woorden, klikte ik hysterisch van links naar rechts, had ik de handleiding bijna in de kachel gesmeten en zocht ik met het zweet op mijn bovenlip het telefoonnummer van de ICT goeroe. Even één op één klankborden. Lees meer:

Van Drie op een rij naar Hink- Stap en Sprong

Tsjonge jonge….wat een trieste aanblik die lege oprijlaan. En de weersomstandigheden maakte het er niet beter op. Maar de herfstwinden waaide al flink door ons hemd, dus het is maar goed dat de zieke, hoge en wankelende boomreuzen verdwenen zijn. Het zat er dan plots ook wel een beetje op, de vesten hangen weer aan de kapstok en de kaplaarzen staan naast de deur. Dus maakte ik met frisse tegenzin het zwembad winterklaar, tilden we samen de zwembadbedden en picknicksets naar de zwembadschuur zodat deze droog de winter kunnen doorstaan en we sjouwden alle tuinmeubelen naar diverse schuren. In één van de schuren waren ze niet blij met onze komst. Een familie vleermuizen oefenden net “drie op een rij” toen wij kreunend en steunend van alles naar binnen sleurden. Wel grappig, als je de beestjes van dichtbij bekijkt zijn het inderdaad net kleine Batman imitaties. Lees meer:

Van Schreeuwende Handtas naar Lijkwitte Buurman

Tijdens het autorijden kan ik, dankzij mijn afspeellijst op Spotify, altijd heerlijk meebléren met mijn zelfgekozen muziek! De Franse radio is prima hoor, maar meestal praten ze te snel of te lang en is de muziek iets gedateerd. Dus afgelopen zaterdagochtend slingerde ik over de Franse weggetjes richting Nontron. Voordat ik de Lidl instapte zette ik de lijst stop en rende ik met mondkapje en kar door de winkel. Maar die hadden niet alles, dus ook maar even naar de Super U. Terwijl ik weer in de auto stapte probeerde ik de afspeellijst aan de praat te krijgen, maar die vond dat ik zelf maar moest gaan zingen. Dan niet, dacht ik, ik ben er zo. Eenmaal binnen in de Super U desinfecteerde ik mijn handen en op dat moment …….schreeuwde Janis Joplin vanuit mijn handtas; Cry Cry babieeeee, Cry hi babieeeee……hysterisch drukte ik op alle knoppen van mijn mobiel, maar Janis schreeuwde vrolijk verder!! Lees meer:

Van Worsten en Raketten monsters naar Paparazzi fotograaf

We vonden het verleden week al een beetje raar dat we poes Zilver moesten missen bij het ontbijt. Normaal staat hij als een speenvarken te schreeuwen bij de voordeur als we met Belle naar buiten komen. Dus gingen we er vanuit dat hij zich ’s avonds volpropte met muisjes en overige zaken uit de kringloop op ons domein, maar niets was minder waar. Het viel mij plots op dat hij onze gasten in Le Mouton een wel heel erg warm hart toedroeg. Hij zat in de zon aldaar op het terras en lag in de schaduw voor de gite te slapen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit; Zilver had een stuk gedroogde worst uit de vensterbank bij het keukenraam gejat! Het monster…..maar goed, voor hem uiteraard een prettige afwisseling van de brokjes en de veldmuisjes. Ter info; hij staat daar nog steeds iedere ochtend de longen uit zijn lijf te schreeuwen. Lees meer:

Van Feest der Herkenning naar Stekelige Staff Meeting

Deze week is het een soort reünie week. Onze huisjes worden gevuld door gasten die al eerder bij ons hebben gelogeerd. Een feest der herkenning…..helaas mochten we niet spontaan knuffelen maar dat maakte het weerzien niet minder gezellig. Het allerleukste is als ik mensen dan hoor zeggen; o, dat is nieuw, dat is anders, daar hangt nu ook verlichting, dat grind is beter dan dat gras, al dat beton is verdwenen, wat zijn die muren mooi gevoegd, ja, dat herkennen we van de foto’s in je blog……..voor mij gewoon de kers op de taart om dat te horen! Fantastisch! Ook het feit dat mensen op een avond in een Hollandse huiskamer tegen elkaar zeggen; “dit jaar boeken we weer vakantie bij Jan & Marie, laten we morgen even mailen”. Had ik twee jaar geleden niet van durven dromen. Lees meer:

Van Openlucht Gevangenis naar Quasimodo 2.0

Het is een warme zomer. Zo warm dat ik besloot om, bij afwezigheid van onze gasten, even snel een duik te nemen in het zwembad. Na wat afgekoeld te zijn, probeerde ik mezelf zo galant mogelijk neer te vleien op een ligstoel. Voor zover je jezelf daar galant op neer kan laten vleien……Heerlijk, dacht ik, even 10 minuutjes liggen in de zon om een beetje op te drogen. Maar helaas had ik mijn voorganger gemist. Er lag dus al iemand op de stoel! Ik had ‘m niet gezien, maar voelen deed ik ‘m des te meer! Het stuk secreet stak maar liefst twee keer flink in mijn rug. Dat het iets heel anders was dan een mug bleek uit mijn lichamelijke reactie. Had ik twee weken geleden een blauwe kont na mijn circusact op de trap, nu heb ik ook nog eens bochel op mijn rug. Quasimodo 2.0. Lees meer:

Van Geheime Happers naar Zwart Kleurend Landschap

Nou hadden we natuurlijk, langs het pad, die ongelooflijk grote wortelstomp nog liggen. De “chef” van het team wat de waterleidingen en meters in het hele dorp hadden vervangen, en bij ons daarom de stomp had moeten uitgraven, had al een aantal keren beloofd “demain matin” (morgenochtend) de stomp op te ruimen. Chef was alleen vergeten erbij te vermelden welk jaar. Dus bleven wij mooi met het gevaarte zitten. Ik heb nog even overwogen om de burgemeester te benaderen om een klacht bij het bedrijf neer te leggen, maar je hebt niet veel aan een burgemeester die een hekel aan buitenlanders heeft. Dus gingen we het zelf oplossen. De eerste vraag is dan wel; hoe tillen we zo’n ding op? En, niet geheel onbelangrijk, waar laat je zo’n gevaarte? Echt decoratief was ‘ie niet! Lees meer: 

Van Begrafenisondernemer naar Graffiti artiest

Het was pijnlijk duidelijk dat de bestelde trappen niet op tijd geleverd gingen worden en de eigenaar van de houtfabriek had lief meegedacht, maar het kostte mijn lief natuurlijk wel weer veel tijd om van de gekregen planken hout traptreden te vervaardigen. Aan het eind van de rit zag het er niet slecht uit. Ik heb er nog een laklaagje overheen gezet, voor het nette zeg maar. De dagen waren omgevlogen en Jan moest weer terug naar het kikkerlandje, want de plicht riep. En dus was mijn werk eindelijk aan de beurt. Poetsen, opruimen, regelen……Onwijs lange dagen van ’s ochtends vroeg tot s’ avonds laat. Want het was niet alleen schoonmaken, maar ook schoonhouden wat al schoon gemaakt was. En wat ik eigenlijk voornamelijk als eerste deed was al die dooie insecten ruimen. Lees meer:

Van Maanlandschap naar Sneeuwschuiver Fetisch

En dus begonnen we vol moed aan de cour. De favo loodgieter kwam met een shovel die zo groot was dat de waterput bijna onder het grondniveau verdween, dus werd er een kleiner kraantje gehuurd. Waardeloos gevalletje. Het apparaat schudde de favo loodgieter zodanig heen en weer tijdens het werk dat het bijna op een ernstig geval van Parkinson ging lijken. En er moest flink veel afgegraven worden. Ook voor de nieuwe petanque baan moest er een stuk “bouwrijp” gemaakt worden. Ondertussen werd er aan de andere kant van het domein gewerkt aan de centrale waterleiding. Er was zelfs een ochtend dat de waterleiding was afgesloten, zonder vooraankondiging, en toen er eenmaal weer water was bibberde de favo er één in de tuin kapot……Heftige dagen. Mentaal en fysiek. Lees meer:

Van Oma op Reddingsvlot naar Strenge Manager

Toen Jan ruim twee weken geleden weer naar Nederland moest voor zijn bedrijf, besloot ik de deur op slot te draaien en bij ‘m in de auto te springen. Macron en zijn kornuiten waren nog steeds aan het steggelen over de opening van de landsgrenzen en ik had even genoeg van de regeltjes, de onzekerheden en het wachten. Ik hoor jullie denken; maar dat mocht toch niet, dat heen en weer rijden? Met de juiste papieren wel, mijn lief heeft tijdens de lock down gewoon per auto gependeld. Dus met een boekwerk met bewijzen op de achterbank reden we met gierende banden naar het hutje in Leiden. Even gewoon Moeder en Oma zijn en borrelen met vrienden. Potten pindakaas inslaan en kant en klaar gesneden groentepakketten kopen! Wat een verwennerij…… Lees meer:

Van Betonmixer naar Gifmenger

Wat voorheen een bouwvallig uitbouwtje annex schuurtje was is nu toch echt al bijna slaapkamer nummer drie van Le Veau. Omdat je er amper rechtop kon staan hebben we de boel eerst een halve meter uitgegraven, vervolgens de vloer geïsoleerd met polystyreen, daarna de betonstaalmatten op maat geknipt en erin gelegd om uiteindelijk de EDF rekening op te jagen met draaiende betonmolens. Maar het vloertje ligt er strak in en sluit keurig aan op de woonkamervloer. Mijn lief weet dan van geen ophouden en metselde de buitenmuur op, rekening houdend met het raam wat er nog in moet. Je wilt zomers, na een nachtje snurken, toch even heerlijk kunnen luchten! En al doende hebben we overigens wel geleerd; we hebben gekozen voor een raammaat welke bij de Brico kant en klaar in het rek staat! Lees meer:

Van Bijna Dood ervaring naar Slangen Bezweerster

Hier in La douce France mogen we inmiddels tot 100 km van huis zonder verklaring, is het land opgedeeld in rode en groene zones, dragen de meeste mensen mondkapjes en moet je bij iedere winkel die je binnen gaat even uitdokteren wat de route is. En ben je nog niet aangeschoten van de wijn bij de lunch, dat word je dat acuut bij menige winkelingang door de alcoholische dampen van de desinfectie gel die je dient te gebruiken bij binnenkomst. Sommige dagen is het okay en andere dagen grijpt het je naar de keel. En juist op zo’n dag opende ik de brievenbus en vond ik een opkikkertje in de vorm van een oer-Hollands zelfgemaakt kaartje. Wat zorgde voor een ommezwaai in mijn humeur, de positieve kant op. Dankjewel “moeders”, voor de kaart! Bijzonder attent…. Lees meer:

Van Abstract gevormde Verfblikken naar Bijna publiekelijke Appelflauwte

De aannemer (Paul & Callum Stephen), is bijna klaar met zijn opdracht! Na deze week moet de buitengevel van ons woonhuis nog geschilderd worden en dan zit het erop. Allemachtig, wat een ongelooflijke zware maar vooral prachtige klus hebben deze mannen geleverd. En alles met het handje, er kwam geen machine aan te pas. De gevels hebben een nieuwe uitstraling gekregen en in de zon zie ik de muren, van tevredenheid, (bijna) naar mij lachen. De zwembadschuur heeft een fantastische opening gekregen waar 2 mooie houten deuren in komen. Vandaag gaan de mannen het plafond in Le Veau stuken. Mijn lief wilde dat eerst zelf allemaal nog doen, maar als je ziet hoe snel en vakkundig deze mannen te werk gaan moet je dat gewoon niet willen. Het was zo’n leuke, gezellige en professionele samenwerking…..ik mis ze nu al!! Lees meer:

Van Oppervrouw naar Blauwe Reuzensmurf

En het is een feit! De eerste verdieping van Le Veau staat in casco helemaal klaar! Na een weekend isoleren en gipsplaten schroeven lopen we nu over een verdieping met 2 slaapkamers en een badkamer (slaapkamer 3 is op de begane grond). De deurkozijnen zitten erin en de ramen op deze verdieping zijn door mijn lief opnieuw en recht in de gevel geplaatst. Hoe trots kan je zijn? Er moet nog één wandje in de badkamer afgewerkt worden, maar daar komen we een stukje materiaal voor tekort. Gelukkig hebben we mijn favo loodgieter nog die met ons meedenkt en materiaal meeneemt als hij voor zichzelf ook iets gaat halen. Dus naar verwachting kunnen we dit weekend de badkamerwanden afronden. Dan kan het betonnen vloertje daar gestort en volgen de puntjes op die welbekende i. Lees meer:

Van Kantoortuin naar Padden met navigatiesysteem

Als ik de administratie bijwerk, mail beantwoord of een blog bij elkaar sprokkel lijkt het wel of ik in een bouwkeet zit met 10 man. Een dejavu voor mij. Jan heeft regelmatig vergaderingen on-line via Microsoft Teams. Als je dan je ogen dicht doet lijkt het net een kantoortuin. Wederom mocht ik ervaren dat mannen flink slap kunnen ouweh0…. Ergens liep er een kat door het beeld en dat zorgde voor een verstoring van de vergadering. Mijn hemel….allemaal volwassen kerels tuttend over hun huisdier. Wij vrouwen hebben de naam, maar die kerels kunnen er ook wat van! Ik heb het getimed; 13 minuten ge- ohh en ahh…..Wat een theekrans! Uiteindelijk riep iemand dat er nog wat bouwdetails besproken moesten worden, dus hervatte iedereen de werkhouding weer. Maar ik heb Jan nog wel even gepest met al z’n “nieuwe vriendinnen”! Lees meer: 

Van Attestation naar de Trevi Fontein

Inmiddels zitten we in week 2 van het confinement. We zijn gezond van lijf en leden. Wat inhoud dat we geen Corona hebben en elkaar nog niet te lijf zijn gegaan. Het heeft duidelijk zijn voordelen om hier in Frankrijk in een lock down te zitten. Er is genoeg ruimte om ons heen om ons “eigen” ding te doen. Jan heeft het druk met zijn werk, dus die brengt de meeste tijd door in de eetkamer welke is omgebouwd tot zijn kantoor. Overigens héél irritant want ik hou van opgeruimd en het stikt hier nu van de bouwtekeningen op de eetkamertafel. Maar dat neem ik graag voor lief…..moet er niet aan denken om hier nu in mijn ééntje te zitten! Dus ik bind in met mijn opruimwoede, ben dankbaar voor het feit dat mijn lief hier is en denk met regelmaat aan mensen die nu alleen in hun huis zitten. Waar dan ook ter wereld. Ik weet hoe het kan voelen….. lees meer: 

Van Geknakte elektra naar Blote konten boerderij

Het is verdorie of de duvel er mee speelt, maar als mijn grijze lief vertrekt gebeuren er hier altijd dingen die het stressniveau soms naar een onacceptabele hoogte brengen. Van de week dat gedoe omtrent die omgevallen boom….word ik echt niet vrolijk van. De verzekering opende vast een schadedossier, mocht het EDF met een rekening komen en vroeg om een meteorologische verklaring van die middag. Wat betekende dat ik naar mijn “nieuwe vriend” op het stadhuis moest. Wederom voelde hij zich ver boven mij verheven, dus groeten liet hij achterwege. Gelukkig werd ik bijzonder vriendelijk geholpen door de secretaresse. Die ‘m overigens geen blik waardig gunde toen hij een vraag aan haar stelde. Een ietwat nonchalant antwoordde ze, kijkend naar haar scherm met haar rug naar hem toe! Tja, mesjeutje, dat krijg je met zo’n charismatische persoonlijkheid. Lees meer:

Van Stormachtige terugreis naar Rondvliegende isolatie

Afgelopen zondagochtend gooide mijn lief de koffer en mijn 4-potige vriendinnetje achterin het Peugeootje en begonnen we aan de terugreis naar La douce France. Bij vertrek was het koud, nat en er stond een krachtige wind. Maar dat het onderweg zo zou gaan stormen….daar hadden we niet op gerekend! Met het angstzweet op mijn bovenlip en mezelf vasthoudend aan de portier doorstond ik de zware windstoten die het karretje moest doorstaan. Waarom ik die deur nou vasthield mag Joost weten. Mocht er iets gebeuren haalt dat natuurlijk ook niets meer uit. Normaal wisselen we regelmatig af achter het stuur, maar deze keer besloot Jan “het heft (het stuur in dit geval) in handen te houden”. Maar goed ook, wat moet je met een angsthaas als ik als chauffeur! Lees meer:

Van Hendrik Ondersteboven naar Ciara

Voordat we, twee weken geleden, in mijn zwarte rugzakje op 4 wielen sprongen om naar Nederland te racen, wilde Jan toch echt nog wel even knallen. Ik rem hem dan ook maar niet af, want daar wordt hij knap chagrijnig van. Hij wilde persé de verdiepingsvloer, tevens plafond van de begane grond, van Le Veau isoleren. Dus hees ik mezelf in kluskleding en zocht ik een paar handschoenen. Want ik werd aangesteld als “Directrice isolatie snijden”. Mocht één van jullie in de toekomst ooit zo’n functie aangeboden krijgen; neem een krantenwijk, ga terug naar school….doe iets! Maar gun de functie aan een ander. Kwam mijn lief ook nog even melden dat ik in mijn modieuze outfit nog even “assistent elektra doorvoeren” moest spelen. Anders zou de isolatie weer in de weg zitten. Lees meer:

Van Nachtelijke busrit naar Gesnoeid Landgoed

In de maanden december en januari wordt er niet tot nauwelijks rechtstreeks gevlogen door Transavia. En eind van deze week rijd ik met mijn vierwieler naar Nederland, dus met de auto was deze keer voor Jan geen optie. Daarom koos hij voor de bus. Vond ‘ie leuk om uit te proberen. Bijna “living on the edge”, want lang stilzitten is niet één van zijn kernkwaliteiten. En ’s nachts reizen al helemaal niet. Ik hield dan ook mijn hart vast. Maar goed, voor 25 euro vanaf Rotterdam naar Limoges is natuurlijk een prettige bijkomstigheid als het geld er hier uit vliegt bij de renovatie van Le Veau. Afgelopen zaterdag reed ik, in het donker van de vroege ochtend, naar het station in Limoges. Mezelf voorbereidend op een wel heel chagrijnig Bossenkopje! Lees meer:

Van Bergman Clinics naar Zoover Award

De ruim drie weken dat we nu gescheiden van elkaar moeten leven zijn voor mijn lief pure blessuretijd. Al geruime tijd had hij last van zijn linkerschouder en bovenarm. De huisarts had er, met enig venijn in het gezicht, al eens een spuit in gezet, maar dat bracht minimale verlichting. Zelfs een jas aantrekken was een uitdaging. Dus op naar Bergman Clinics. Een efficiënt werkende kliniek, want na één telefoontje werd hij dezelfde week verwacht bij de specialist. De röntgenafdeling is daar de hele dag beschikbaar, dus er werden gelijk wat gezellige zwart wit kiekjes gemaakt. Razend enthousiast was de specialist. Geen slijtage, geen scheuren, geen rare dingen….kortom, Meneer Bos had de botten van een jonge god volgens de Bergman arts. Lees meer:

Van Terminator naar Koning voor één dag

Allereerst voor jullie allemaal een heel tevreden, gezond en mooi 2020! Ik heb het al eerder gezegd, maar ik wens iedereen vooral veel van alles wat niet met geld te koop is. Na de kerstdagen in Nederland gevierd te hebben, kwam ik in Frankrijk aan met iets wat ook niet met geld te koop is…..een virus. En dat wens ik dan weer niemand toe. Deze keer zo heftig dat ik niet meer rechtop kon blijven staan. Nu is dat in Frankrijk niet zo heel vervelend. Op elke hoek van de straat vind je wel een apotheek. En daar verkopen ze middelen waar je, bij wijze van spreken, een paard mee om kan leggen, dus inmiddels loop ik alweer heen en weer te rennen. Weliswaar met een wat spookachtig uiterlijk en een nog druppende neus, maar dat mag de pret niet drukken. Gas op die lolly en doorrrrr……. lees meer: